اشاره قرآن به حرکت کره زمین و معلق بودن زمین در فضا

یک شبهه قدیمی که اخیراً مطرح شده این است که خداوند متعال در آیه 29 سوره بقره بیان کرده است که ما ابتدا زمین و سپس آسمان را آفریدیم و سپس در آیه 27 تا 30 سوره نازعات اشاره شده است که ما آسمان را آفریدیم سپس زمین را؟ در ابتدا نکتهای که باید بر آن تأکید شود این است که کسانی که این شبهه را بیان میکنند، معنای آیات را ناقص و نادرست نگارش کردهاند، اینک ابتدا به بررسی دو آیه میپردازیم سپس به جمعبندی هر دو آیه میپردازیم و به نتیجه نهایی میرسیم، تصویر زیر نمونهای از ترجمه ناقص است. در ابتدا به بحث آیات سوره بقره میپردازیم هُوَ الَّذِی خَلَقَ لَکُمْ مَا فِی الْأَرْضِ جَمِیعًا ثُمَّ اسْتَوَى إِلَى السَّمَاءِ فَسَوَّاهُنَّ سَبْعَ سَمَاوَاتٍ وَهُوَ بِکُلِّ شَیْءٍ عَلِیمٌ ﴿۲۹﴾ اوست آن کسى که آنچه در زمین است همه را براى شما آفرید سپس به آسمان پرداخت و هفت آسمان را استوار کرد و او به هر چیزى داناست (۲۹)نکتهای که باید به آن توجه داشت این است که قبل از توسعه علم نجوم و زمینشناسی مفهوم آسمان بهصورت واحد و ساده ارائه میشد و انسان هر چه را بالای سر خود میدید «آسمان» میدانست اما با پیشرفت علم، این مفهوم بهصورت واحد و ساده ارائه شد. علم زمینشناسی نشان داده است که آسمان بالای سر ما دارای هفتلایه است که در زمینشناسی بهعنوان «تروپوسفر» و «استراتوسفر»، «مزوسفر»، «ترموسفر»، «مزوسفر»، «یونوسفر» و «مگنتوسفر» طبقهبندی میشوند و این لایههای آسمان از زمین تا لایه اوزون هستند و آسمان بالای آن سر ما را تشکیل میدهد. این لایههای مختلف آسمان دارای ویژگیها و ویژگیهای خاصی هستند. بهعنوانمثال، تروپوسفر که نزدیکترین لایه به زمین است، بیشتر هوا را در خود دارد. این لایه متشکل از ابرها و به اشاره قرآن به حرکت کره زمین و معلق بودن زمین در فضا...

شاید بارها در اخبار مربوط به اخترشناسی این موضوع را مطالعه کرده باشید که یک سیاره در فاصله چند میلیونساله از ما قرار دارد و یا نور یک ستاره از فاصله چند میلیارد سال نوری به ما میتابد و یا مثلاً یک کهکشان با یک سرعت مشخص در حال چرخش در فضا است، به طور مثال کهکشان آندورا در فاصله 2. 5میلیون سال نوری زمین قرار دارد و دانشمندان میگویند که این کهکشان در فاصله 3 تا 5 میلیارد سال نوری با کهکشان راه شیری برخورد خواهد نمود. حال باید اینجا یک گزاره مطرح نمود و آن این است که همین اندازه که ما میتوانیم از زمین فواصل اجسام فضایی را با خودمان محاسبه کنیم، سرعت چرخش آنها بهدور خودشان و بهدور سیاهچاله مرکزی کهکشانها و یا سرعت حرکت آنها در فضا را میتوانیم محاسبه کنیم به این مفهوم است که کیهان و جهان هستی دارای یک نظم است، بطور مثال درصورتیکه کیهان دارای نظم نبود یک فوتون نور از یک ستاره در طول 12 میلیارد سال نوری به ما میرسید و یک فوتون دیگر از همان ستاره در طول 14 میلیارد سال به ما میرسید؛ اما آن فوتون با یک نرخ و سرعت ثابت به ما میرسد اگر کیهان دارای نظمی نبود سرعت چرخش کهکشانها و سرعت حرکت اجسام مانند شهابسنگها قابلمحاسبه نبود؛ اما قابلمحاسبه است این به این مفهوم است که جهان دارای یک نظم است. حال باید اضافه نماییم، همین اندازه که جهانی با این وسعت دارای یک نظم بزرگ است، به این مفهوم است که دارای یک آفریدگار قدرتمند و بزرگ است، درصورتیکه حتی یک جهان بینظم بر فرض محال حاصل یک تصادف بود، نمیتوانست ابعاد آن به بزرگی جهان ما باشد؛ ولی ما شاهد یک جهان بزرگ با یک نظم هستیم که میتوانیم در آن سرعت اجسام را محاسبه کنیم، این به این مفهوم است که این نظم بزرگ دارای یک آفریدگار اشاره قرآن به حرکت کره زمین و معلق بودن زمین در فضا...